Ervaringen van een onervaren Marathonroeier

Tja, dan heb je je al jaren voorgenomen om toch één keer die Marathon te roeien, maar alsmaar komt daar niets van: te veel werk, te weinig tijd om te trainen, een verhuizing, noem maar op…. en dan opeens komt de vraag van de heren marathonploeg die al jaren strijden om de Deniz cup: “Ans, onze vaste 4e roeimaat is uitgevallen dit jaar, en we kunnen niemand anders vinden om met ons de Marathon te roeien, en volgens ons wilde jij dat altijd nog een keer doen. Wil jij onze 4e ‘man’ zijn?”

Ook nu is de timing niet helemaal ideaal, 3 weken voor D-day ben ik pas terug van vakantie, maar nu moet het er toch maar van komen. En fietsen in Italië met hellingen van 15% lijkt me ook wel een goede training! Na de vakantie zo snel mogelijk in een boot gestapt en een week voor de Marathon met de heren (Arjan de Jong, Arno de Koningh en Marc Heidt) 2 rondjes Binnenmaas. Want ‘als je dat kan, lukt dat 3e rondje ook wel’.

Op D-day is het weer redelijk. Eigenlijk een beetje te warm, een beetje te veel wind en een beetje te veel bootjes (en dus golven!) op het water, maar de condities zouden vele malen slechter kunnen zijn. Gewapend met een volle bidon, mueslirepen, rozijnen en 2 bananen in de boot en op naar de startlijn. Om 15.33 gaat het startschot en gelijk schieten de boten die tegelijk met ons starten voor ons uit: Een vier met ‘jonge honden’ rond de 30 jaar van de Koninklijke Roei- en Zeil “De Maas” onder leiding van Deniz, de zoon van Arno en een twee met Sam Jager met zijn roeimaatje Ellen, twee doorgewinterde wedstrijdroeiers. Wij zullen ze tot Westmaas in het oog houden…..

Onze tactiek ligt vast: niet te hard van start, reserve houden tot het laatste rondje en dan vlammen! Marc stuurt strak en Arjan houdt het slagtempo erin. Een iets langere slag op het rustige water, een kortere, en dus snellere slag bij tegenwind en golven. Arno en ik zijn de motor. Het eerste rondje gaat prima, de spirit zit er goed in en we houden ons voor dat we die roeiers die zo snel van start zijn gegaan, nog wel eens wat zullen laten zien. Het tweede rondje gaat ook nog steeds goed. Aanmoedigingen uit ander boten, zwemmers in het water die luidkeels het Binnenmaas lied zingen, geeft ons vleugels. Maar ook een paar rotjochies bij de Recrie die ons trakteren op flinke golven. Marc heeft een sporthorloge waarop hij tijden en snelheden af kan lezen en we zijn tevreden.  We gaan sneller dan de maandagavond waarop we de 2 oefenrondjes geroeid hebben. De spirit zit er goed in en Arno roept zijn zoon aan de overkant toe dat ze ons nog wel tegen zullen komen…
Dan komt het 3e rondje en bij mij begint de inspanning echt z’n tol te eisen. De eerste pijntjes laten zich voelen, de bladen komen niet meer zo mooi strak uit het water en tussen de Recrie en de kom van Maasdam heb ik een flinke dip. Ik moet op mijn tanden bijten om de heren niet de smeken om even ‘te laten lopen’ zodat ik op adem kan komen, maar dat is toch echt mijn eer te na! De energie moet uit mijn tenen komen. Na de kom van Maasdam op het laatste deel komt de geest terug en gaat het weer goed. We komen Chris nog tegen in een skiff die ons aanmoedigt en de meeste motorboten zijn inmiddels van het water, zodat we ook niet meer zo’n last van golven hebben. De laatste 6 kilometer hebben we vleugels en uiteindelijk blijken we dat traject het snelst geroeid te hebben. Als we de finishlijn over komen, gaat bij mij het licht uit. Ik kan nog net op eigen kracht uit de boot stappen en we nemen de felicitaties in ontvangst van de vele roeimaten die ons op de kant op staan te wachten. Strompelend en een beetje verdwaasd loop ik over het voorterrein. Ik heb het ‘m geflikt, maar vraag niet hoe. M’n hele lijf doet zeer, zitten is opeens een zeer pijnlijke aangelegenheid geworden en rechtop staan heel lastig….

Als alle informatie binnen is, blijkt dat we een hele nette tijd geroeid hebben, 3 uur 40 minuten, met een gemiddelde snelheid van 12.3 km/uur. Volgend jaar dit record verbeteren…?

Roeimaten, bedankt voor een fantastische ervaring! Ans