Roeien elitair? ……niet dus – door Sten Balvers

  • roeiclinic 2018

Een vriend van mij opperde het idee om te gaan roeien. Ik had daar zelf nog nooit over nagedacht. Dat was een elitair gebeuren voor jongetjes op College scholen. Althans zoiets dacht ik.
En toen stond er een stukje in de lokale krant over een clinic. Dus stoute schoenen aan en een praatje maken. Lenie was mijn eerste contact.
Tot mijn verbazing een doodnormale, heel enthousiaste vrouw. De informatie was dus snel gewisseld.
Voor de clinic was een minimum van 3 wel wenselijk, vertelde Lenie. Daar was mijn eerste “opdracht”. Met veel plezier heb ik die opgepakt. De besproken vriend, een buurman èn als hekkensluiter een van mijn whiskyclub vriendjes wilden allen meedoen. Dit gemeld aan Lenie en al snel was er een datum, tijd en de mededeling dat nog 4 mannen mee gingen doen.

Ik zag de affiches al hangen in gedachte: “hilarische avond bij WSV Binnenmaas”

Niets was minder waar.

Met lichte knoop in de goed ontwikkelde buiken togen wij richting het clubgebouw. Als dorpelingen konden de buurman en ik mijn vriend nog wat info verschaffen over het park, de tennis en scouting. En toen stonden we oog in oog met een team zeer afgetraind uitziende mannen en vrouwen. Gelukkig allemaal even goed gemutst en met net zoveel zin als wij in dit avontuur.
Na een voorstelrondje en wat info over de vereniging en de boten werden we verdeeld in 3 groepjes. Op originele wijze. Ieder mocht een foto uitkiezen waarop een dame stond. Als je met die dame de boot in wilde stond aan de achterkant welke boot dat werd. En welke positie je zat. Tot zover de indeling.
Maar daar hoorde uiteraard ook nog uitleg en (droog) oefenen bij. Alles om te voorkomen dat we als dollemannen aan de riemen zouden gaan hangen.
Dus iedereen mocht zich uitleven op de roeiapparaten boven. Na een serie aanwijzingen om blessures te voorkomen en nog wat extra training was het dan tijd om kennis te maken met scull en Gedempte Binnenmaas.

Boot naar buiten en in het water. Alles volgens strikte richtlijnen en klaar om het echte avontuur aan te gaan.

Ik mocht zelf plaatsnemen achter “de slag”, samen met vriend en gelukkig ook een ervaren Anna. En als stuurman waren we in de getrainde handen en aanwijzing van Marianne.
Na het stukje acrobatiek van het instappen en het in balans houden van de boot zelf vertrokken we heel voorzichtig. Op de Binnenmaas met veel lol geprobeerd om enige lijn te krijgen en synchroon te roeien. Dat viel toch echt nog niet mee. Persoonlijk wilde ik steeds net iets sneller dan de slag. Waardoor die ook sneller ging, de balans eruit ging, uiteindelijk de riemen nog net niet van roeier wisselden en we weer in rust gelegd werden.
Langzaam, erg langzaam (we zijn niet piep meer) drong door dat het goed werkt als je allemaal dezelfde slag maakt. Goed voor de snelheid, de stabiliteit en vooral de continuïteit in doorroeien. Na een anderhalf uur oefenen lukte het al een stuk beter. Gelukkig waren we nog allemaal droog en nog steeds enthousiast.

Als afsluiter op het water mochten we nog een kleine race doen met de 3 boten. Uiteraard hadden wij dit gewonnen als iedere boot gelijk was vertrokken. Maar in onze boot waren we, als tweede, er natuurlijk van overtuigd dat dit niet het geval was.
Gelukkig kon iedereen het prima accepteren en was het tijd voor een smakelijke evaluatie aan de bar. Maar wel eerst het materiaal droog en schoon opbergen.

De eindconclusie van ons allen: de clinic was enorm geslaagd! De verzorging erna zeker zo goed.

Dank aan de WSV Binnenmaas, Lenie en alle fijne ondersteuners waar ik de namen helaas niet goed van heb onthouden. Het zaadje voor een vervolg hieraan is zeer zeker geplant. En niet alleen bij mijzelf.

Kijk hier naar het filmpje van de roeiclinic